Life Boost

Life Boost

Life Boost

Life Boost

Life Boost

ही रंगपंचमी आहे हरिहरेश्वर येथील.भरतीच्या वेळेस हा भाग पाण्याखाली असतो. आणि भरती ओसरली कि परत एकदा हा शैवाल समूह आपली कला दाखवायला तयार होतो.

इथे भरतीच्या वेळेस लाटांच्या प्रचंड माऱ्याने डोंगरसुद्धा कापला गेला आहे. शतकानुशतके चाललेल्या या लढाईत न समुद्र मागे सरकायला तयार आहे ना सह्याद्री. आणि या अस्थिर असणाऱ्या वातावरणात हा शैवालसमूह आपला जीवन विकास साधत आहे. यांना ना जोरदार लाटांची भीती आहे ना कापणाऱ्या दगडांची. यांचे मूळ ज्यामध्ये तो दगडाचा पायाच कधी हि उखडला जावू शकतो. पण यांना याची काहीच फिकीर नाही. फक्त स्वताचा विकास हेच यांचे ध्येय आहे आणि हाच यांचा ध्यास आहे.

आपल्या अवती भवति अनेक माणसे अशी सापडतील ज्यांना काहीच ध्येय नाही आहे किंवा ध्येयापासून लांब गेली आहेत. समाज,स्वकीय, परकीय आणि हो स्वताला हि भिऊन आपले ध्येय, आपली आवड मारायची आणि त्यांना आवडेल, रुचेल त्या साच्यात स्वताला बनवून घ्यायचे. मग लोक आपल्याला मानतात. आपल्या प्रगतीचे? कौतुक करतात. आणि आपण आपले मन मारत,प्रगती झाली असे समजत आयुष्य अक्षरश: निकालात काढतो. या कुणाच्या खिजगणतीत नसणाऱ्या या शेवाळयांनी हाच प्रश्न मला विचारला की काही माणसे अशी का वागतात, दुसर्यांना रुचेल, आवडेल अशी का बनतात. त्यापेक्षा आमच्या सारखे सतत लढत राहून आपल्या आयुष्याची रंगपंचमी का करत नाहीत? जीवन विकास का साधत नाहीत?

जे लढले ते थोर झाले.त्यांच्या आयुष्याची रंगपंचमी झाली.जे नाही लढले ते काय झाले हे ज्याचे त्याने ठरवावे.

CommonMan Voice

CommonManVoice

In today's world most of thinking is that to become a great artist you always need expensive camera, expensive tools, expensive and latest software etc.....
This thinking mess up everything and stops Common people from Expressing themselves.

I believe that "Art is a such thing,if you have it then you don't need Expensive things to complete it. Just use what resources you have available to fulfill it."

Why I am writing in Marathi?
I am not a great writer and Photographer.I am always getting a mail,most of the people asking me that which language I am using. Why I am not writing in English or Hindi or any other language.

I am not good in to express myself in English, Hindi or any other language as Marathi is my native language.

As per my belief I am using Marathi language in which I am comfortable and express to more myself.Also my belief in "A good art doesn't have any language,religion,money or Country boundary."

Hope you will like and enjoy it. Your suggestion is valuable for me.

Thanks and Love Life,
Sharad Patil (Author- CommonManClick)

Poll about CommonManClick Blog

इतिहासाची पुनरावृत्ती

इतिहासाची पुनरावृत्ती

असं म्हणतात की इतिहासाची पुनरावृत्ती होते, म्हणून इतिहास शिकणे गरजेचे आहे जेणेकरून इतिहासात झालेल्या चुका टाळून नवीन इतिहास रचता येईल.

पण फोटोतील हे भग्नावशेष अश्या ठिकाणाचे आहेत की जिथे काळ रोज मागे वळून पहात असेल आणि विचार करत असेल की ३५० वर्ष्यापुर्वीच्या इतिहासाची पुनरावृत्ती कधी होईल? कधी परत ते जाणत्या राजाचे स्वराज्य आणि सुराज्य येईल. कदाचीत काय सांगावे काळ इथेच रेंगाळून वाट पहात थांबलासुद्धा असेल.

Reflection of Life

Reflection of Life

टेमघर लवासा रस्त्यावरून हा घेतलेला फोटो सहज मला अंतर्मुख करून गेला. वर्षाच्या शेवटी असाच मी या डोंगरासमोर एकटाच बसून माझ्या मनात डोकावत होतो.तो मला हेच सांगत होता की कधीतरी आपण ही आपल्या मनात डोकावून पहावयाला हवे.तोच आपले खरे प्रतिबिंब दाखवून देईल.

CommonManClick Review 2012

First I want to Thank You all for showing love for this site.

I am publishing here the 1st Annual Review for 2012.

Without your love this was not possible to complete the 1 year. Thanks Again.

Your Suggestions and feedback is always valuable for me.

Thank You Again.

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2012 annual report for this blog.



Here's an excerpt:

The new Boeing 787 Dreamliner can carry about 250 passengers. This blog was viewed about 1,100 times in 2012. If it were a Dreamliner, it would take about 4 trips to carry that many people.

Click here to see the complete report.

Way to Heaven

Way To Heaven

Way To Heaven

"आजोबा, देव कुठे रहातो?" -
"तो बघ, तिकडे दूर आकाशात, ढगांच्या पलीकडे..."

लहानपणी हेच उत्तर मला मोठी लोक सांगत असत. आणि आता मी मोठा झाल्यावर लहान मुलांना हेच सांगतो.

हे आठवायचे कारण होते ती ही वाट, पुरंदरेश्वर मंदिराकडे जाणारी....A Way to Heaven....

गोलघुमट

गोलघुमट

माणसाने कला, विज्ञान आणि तंत्र वापरून निर्माण केलेली हि अजोड आणि अप्रतिम वास्तुकला click  करण्याचा छोटासा प्रयत्न केला आहे 2009 मध्ये माझ्या पहिल्या LG Cookie KP500 3 Megapixel मोबाईल कॅमेर्यामधून.

प्रवाह

प्रवाह

कधी कधी आयुष्य एकदम उदास होवून जाते. मनावर अशी एक मळभ येते. आयुष्य नकोसे वाटते. जेंव्हा कोणीच आपल्याला समजून घेत नाही असे वाटते तेंव्हा मी निसर्गात जातो आणि मनाची उभारी घेवून परत येतो.

या फोटोतसुद्धा अशीच एक उभारी मी टिपण्याचा प्रयत्न केला आहे. माणसात असणारा एक माणूस जेंव्हा स्वताकडे, आपल्या आतल्या आवाजाकडे पहातो तेंव्हा तो वेगळा दिसतो. मग कितीही मळभ येवू दे, स्वताला कितीही नैराश्य येवू दे जर त्याने स्वताच्या आतील वेगळ्या प्रवाहाकडे पाहिले तर तो नक्कीच उभारी घेवू शकेल.माणसांच्या गर्दीत स्वताला हरवू नये.लालच देणाऱ्या दिव्यांनी स्वताला भुलवू न द्यावे.आपली वाट स्व वर विश्वास ठेवून चोखाळावी.सांजवेळेस पाण्यात दिसणारा एक वेगळा प्रवाह हेच तर सांगतो.

तलाव

तलाव

तलाव

काही गोष्टी अश्या असतात कि ज्या कधीच ठरवून होत नाहीत. आणि चांगल्या भटकंती या छोट्या असल्या तरी अविस्मरणीय होतात. अशीच एक छोटी आणि कायम लक्षात राहील अशी भटकंती या गणेश चतुर्थीला घडली.

मित्रांबरोबर हिंजवडीच्या मागे एक पवना धरणाकडे जाणारा रस्ता आहे तिकडे फिरायला गेलो होतो.ठिकाणाचे नाव माहित नाही. प्रसिद्द ठिकाण नाही आहे हे काही.फोटोत जे नाव दिले आहे ते एक गाव आहे तिथले.त्याचेच नाव दिले आहे स्थळ म्हणून. पण येणाऱ्या काळात प्रसिद्द ठिकाण होईल सुद्धा. पर्यटन क्षेत्र बनेल सुद्धा. मग तिथे माझे जाणे बंद होईल कारण एकदा गर्दी वाढली कि मला ती ठिकाणे नकोशी वाटतात. कारण तिथे निसर्ग भेटत नाही तर एक माणसाने घाण केलेला, ओरबाडलेला निसर्ग रहातो. त्याची मनाची तगमग मग पहावत नाही.

४ गाड्या आणि आम्ही आठजण निघालो. वेळ कमी होता. पण भटकंतीला कधी काळवेळ आणि ठिकाण नसते. फक्त मनसोक्त फिरा,निसर्गाचा आनंद घ्या,मुक्काम किंवा ठिकाणच ठरलेले नसल्याने फक्त जिथपर्यंत जाता येईल तिथपर्यंत जायचे आणि मागे फिरू वाटले कि फिरायचे, थोडीशी स्वताची आणि निसर्गाची काळजी घ्यायची. तसेच आम्ही केले. या भटकंतीला थोडीशी काळी किनारसुद्धा होती.  कारण एक कुत्रा अचानक मध्ये आल्याने आमच्यातील एक गाडी घसरून पडली.दोघांना थोडेसे लागले पण फार काही झाले नाही. थोड्या वेळाने आम्ही त्याच गोष्टीची मजा लुटली. टिंगल टवाळी करत आम्ही पुढे जात असताना मध्ये एक तलाव लागला. मग काय सगळ्यांची photography, modelling बाहेर यायला लागली. त्याच तलावाचे फोटो काढताना हे २ अप्रतिम फोटो मला भेटले.

पाऊलवाट

पाऊलवाट

सिंहगड किल्ला.सप्टेंबरमधील एक धुंद संध्याकाळ. सोबत मी, माझी पत्नी आणि नुकतेच लग्न झालेला माझा चुलत भाऊ त्याच्या पत्नीबरोबर असे आम्ही चौघेजण मस्त रमत गमत, गरम कणीस खात इकडे तिकडे फिरत होतो. कुंद वातावरण, फुललेली अनेक रंगी फुले,वाहत असलेले झरे,कधी मध्येच येणारा पाऊस, तर कधी मधेच येणारे ढग, वातावरण अजून मस्त बनवत होते.

ढग काही सूर्याला बाहेर येवू देत न्हवते. आणि अशा मस्त वातावरणात आमचे फोटो काढण्याचे उद्योग चालूच होते. अशाच एका पाऊलवाटेवरून जात असताना सूर्य थोडासा आणि थोड्या क्षणासाठी बाहेर आला आणि अचानक मला त्याने हा सुंदर फोटो क्लिक करण्याचा अवसर दिला. माझे नशीब अजून जोरात होते ते यासाठी की एवढा प्रसिद्ध किल्ला आणि या जागी यावेळेस कोणीच न्हवते. प्लास्टिक किंवा पर्यटकांनी केलेला कचरासुद्धा न्हवता.त्यामुळे खूप कमी वेळ असूनसुद्धा मला हा फोटो क्लिक करता आला.

फोटो क्लिक केला आणि सूर्य परत ढगाआड  गेला. दुसरा फोटो क्लिक करण्याची त्याने संधी दिली नाही. खरच काही संधी एकदाच येतात. आपल्याला फक्त ती साधता यायला हवी आणि मी ती त्यावेळेस साधली.

एवढा मस्त नैसर्गिक प्रकाश होता की फोटोला digital alter करण्याची गरजच भासली नाही. आणि मला असे नैसर्गिक फोटो digitalली alter करू सुद्धा वाटत नाहीत. एकदा फोटो edit केला की त्यात काही मजा राहत नाही आणि तो फोटो original सुद्धा रहात नाही.

इंद्रायणी आणि अभंग

 इंद्रायणी आणि अभंग

 इंद्रायणी आणि अभंग

 इंद्रायणी आणि अभंग

 इंद्रायणी आणि अभंग

 इंद्रायणी आणि अभंग

मला या फोटोंमध्ये नक्की काय पकडायचे आहे? आकाशी तळपणारा सूर्य, कि नदीवरचे तरंग आणि त्या तरंगावरती सूर्याने केलेली किरणांची पाखरण....? नाही मला त्या दिवशी वेगळेच काहीतरी capture करायचे होते.

हि तीच इंद्रायणी, जी तुकारामांची अभंग गाथा पोटात घेवून पावन झाली. हि तीच जागा जिथे तुकारामांनी सामान्यांची भंगलेली मने परत अभंग केली. जिथे एका विद्रोही कवीच्या १३ दिवसांच्या उपासानंतर इंद्रायणीने तिच्या काळजात जपून ठेवलेली गाथा त्याची त्याला परत केली....

तोच काळ, तीच वेळ, तसेच मनाची घालमेल करणारे वातावरण मला फोटोत आणायचे होते. आणि त्यासाठी black & white फोटोशिवाय मला दुसरा पर्यायाच दिसला नाही. हाच प्रयत्न मी फोटो काढते वेळेस केला. मला माहित नाही कि या प्रयत्नात मी कितपत यशस्वी झालो आहे....प्रयत्न तर केला आहे..शेवटी त्याचीच इच्छा, दुसरे काय...मी फक्त त्याची जादू कॅमेर्यात बंदिस्त करण्यासाठी धडपडणारा एक सामान्य माणूस,नुसते click करणारा एक common man.....

Wallpaper

 इंद्रायणी आणि अभंग

 इंद्रायणी आणि अभंग

 इंद्रायणी आणि अभंग

 इंद्रायणी आणि अभंग

 इंद्रायणी आणि अभंग

मला या फोटोंमध्ये नक्की काय पकडायचे आहे? आकाशी तळपणारा सूर्य, कि नदीवरचे तरंग आणि त्या तरंगावरती सूर्याने केलेली किरणांची पाखरण....? नाही मला त्या दिवशी वेगळेच काहीतरी capture करायचे होते.

हि तीच इंद्रायणी, जी तुकारामांची अभंग गाथा पोटात घेवून पावन झाली. हि तीच जागा जिथे तुकारामांनी सामान्यांची भंगलेली मने परत अभंग केली. जिथे एका विद्रोही कवीच्या १३ दिवसांच्या उपासानंतर इंद्रायणीने तिच्या काळजात जपून ठेवलेली गाथा त्याची त्याला परत केली....

तोच काळ, तीच वेळ, तसेच मनाची घालमेल करणारे वातावरण मला फोटोत आणायचे होते. आणि त्यासाठी black & white फोटोशिवाय मला दुसरा पर्यायाच दिसला नाही. हाच प्रयत्न मी फोटो काढते वेळेस केला. मला माहित नाही कि या प्रयत्नात मी कितपत यशस्वी झालो आहे....प्रयत्न तर केला आहे..शेवटी त्याचीच इच्छा, दुसरे काय...मी फक्त त्याची जादू कॅमेर्यात बंदिस्त करण्यासाठी धडपडणारा एक सामान्य माणूस,नुसते click करणारा एक common man.....

निसर्गचित्र

निसर्गचित्र

कधी कधी देवालाही वाटते की हाती कुंचला घेवून मस्तपैकी portrait करावे, एखादे निसर्ग चित्र काढावे. जेव्ह्वा तो अशी कलाकृती घडवतो तेंव्हा त्यातून एक अजरामर कलाकृती घडते.....

असेच potrait मला पाहायला भेटले किल्ले पुरंदरवर. हा portrait चितारला आहे खुद्द संभाजी महाराजांच्या जन्मस्थानी. देवमाणसासाठी देवानेच घडवलेले हे निसर्गचित्र .......

झरोका

 झरोका

 झरोका

 झरोका

 झरोका

 झरोका

झरोका (Black & White Image)

झरोका (Black & White Image)

सध्या पावसाचे दिवस चालु आहेत. फिरायचा हाच एकदम मस्त मौसम आहे. निसर्ग सतत आपले रंग याच दिवसात बदलतो.या वर्षी पाउसमान कमी आहे. का कमी आहे माहीत नाही. कोणी माणसाला दोष देतो कोणी निसर्ग बदलत असतो म्हणून सांगतो. पण नक्की काय होत आहे ते समजत नाही.

असाच १४ जुलै ला देहु ला गेलो होतो.नशिबाने त्याच दिवशी तुकाराम महाराजांची पालखी परत पंढरपुरवरून आली होती. मंदिरात दर्शन घेतले आणि वैकुंठगमन मंदिराकडे निघालो. सहज भंडारा ड़ोंगराकड़े पाहिले तर तिथे काही काळे ढग जमले होते. आणि हळू हळू ढगात झरोका निर्माण होऊ लागला. पहिल्यांदा २ black & white फोटो घेतले पण त्यात मजा नाही आली. शेवटी color फोटो घेतले.

कुठला फोटो उत्तम आहेच हेच समजले नाही म्हणून सगळेच फोटो इथे देवू वाटले.

तो खेळ पहाताना उगीचच मनात कुठे तरी वाटत होत की तुकाराम महाराज तर झरोक्यातून आपल्याला पाहत नसतील ना....?

भीमा नदी

 भीमा नदी

तुलापुरला भीमा, भामा आणि इंद्रायणी या ३ नद्यांचा त्रिवेणी संगम आहे त्यापैकी हा फोटो भीमा नदीचा आहे. मला त्या दिवशी का कोणास ठावुक पण nature फोटोग्राफीसुद्धा Black & White मध्येच करू वाटली.तुम्हालाही हा फोटो आवडेल अशी अपेक्षा करतो.

संथ वाहणारी भीमा नदी, मंदिराच्या पायर्या, पायर्यांवर असणारा कुत्रा आणि आसपासची झाडे यांनी या फोटोला वेगळ्याच विश्वात नेवून ठेवले आहे.

भक्ति

भक्ति

तुलापुरला हे आजोबा भेटले. त्रिवेणी संगमाजवळ देवाच्या नामसंकिर्तनात एकटेच बसले होते. जगाची थोड़ीसुद्धा जाणीव न्हवती. त्यांना disturb न करता फोटो घ्यायचा होता. पण ते सारखे एक जागेवर बसत न्हवते.मी फोटो घ्यायला गेलो की ते जागा बदलायचे. ते मुद्दाम असे करत न्हवते आणि मी किती ही वेळ थांबू शकत होतो आणि मला त्यांचा natural फोटो हवा होता. शेवटी तो भेटला.एक ठिकाणी ते विसाव्यासाठी बसले आणि मी लगेच हा माझा पहिला Black & White फोटो क्लिक केला.

निसर्ग आणि मानवी संगम

निसर्ग आणि मानवी संगम

आजच पाउस चालु झाला आणि मनात २ वर्षापुर्वीच्या आठवणी मनात जाग्या झाल्या. हां फोटो घेतला आहे सिंहगड किल्ल्यावरून. Nikon coolpix  ची Panaroma  functionality पहिल्यांदा वापरली.मला मुठा नदी, पुणे शहर आणि भरून आलेले ढग एकाच क्लिक मध्ये capture करायचे होते आणि Panaroma mazya मदतीला आला. अस वाटत आहे की घरांच्या नदीचा आणि मुठा नदीचा संगम होत आहे.मी या फोटोवर जास्त लिहुच शकत नहीं कारण निसर्गाने एवढे फोटोत भरून दिले आहे की कशावर किती आणि काय लिहावे तेच समजत नाही आहे. अशावेळेस फक्त फोटोचा आनंद घ्यायचा असतो आणि मनात आठवणी जाग्या करायच्या असतात.....

कारंजा, वृन्दावन गार्डन

 कारंजा, वृन्दावन गार्डन

४ वर्षापुर्वीचा हा फोटो आहे. बंगलोरला रहात होतो. खुप दिवसापासून इच्छा होती कैमरा घ्यावा. पैसे जमवले, एकटाच रहात होतो.पैसे साठवले आणि भावाच्या लग्नाचे निमीत्त झाले आणि Nikon  Coolpix  कैमरा घेतला.मैसूरला गेलो,वृन्दावन गार्डन मध्ये. रात्रीचा flash मारून फोटो काढले आणि फोटो पाहिले. एवढे खराब फोटो आले होते.कधी कैमेराच handle  केला नव्हता. फक्त manual वाचून functionality  शिकून फोटो काढले होते. रात्रीचे ८ वाजले होते. ९ ला बाग़ बंद होते.खुप वाईट वाटत होते आणि स्वतावर राग पण येत होता.एका ठिकाणी स्थिर बसालो.उदास वाटत होते. आणि मनात आले जे उपलब्ध आहे त्यातून जो उत्तम देण्याचा प्रयत्न करतो तोच खरा कलाकार. मी कलाकार नाही आहे.पण मन जोपर्यंत शांत होत नाही तोपर्यंत मी प्रयत्न सोडत नाही. थोडा कैमरा नीट पाहिला. shaalet शिकलेलो science चे rule apply  केले. काही कैमराचे मोड change केले. flash बंद केला.आणि just  क्लिक केले. आणि हा फोटो आला.मग काय नुसता हवेत तरंगत होवून फोटो काढत इकडे तिकडे पळत होतो. वेळ कमी होता ना...! आज ही मला त्या दिवशी शिकलेले साथ देते.फक्त या फोटोत जे तारीख आणि वेळ आहे ती हां फोटो ख़राब करते.बेसिक फोटोग्राफर कधीच तारीख आणि वेळ फोटोत दिसून देत नाही.मी काढलेल्या सगळ्या जुन्या फोटोत तारीख/वेळ आहे.पण आता मात्र मी कटाक्षाने तारीख/वेळ आणि flash  फोटो काढताना वापरत नाही.आज माझ्याकडे फक्त मोबाइल कैमरा आहे पण त्यातूनसुद्धा उत्तम फोटो काढायचा प्रयत्न करतो....बघुया किती उत्तम जमते ते. Professional कैमरा घ्यायचा विचार आहे पण नाही म्हणून काही हरकत नाही आहे. मोबाइल कैमरा तर आहे.....हां एक मात्र आहे मी आता कधीच Flash  वापरत नाही आणि तारीख/वेळ सुद्धा फोटोवर येवून देत नाही..... :-)

रामटेक आणि क्षितिज

रामटेक आणि क्षितिज

कधीतरी वाटत आपणही असच क्षितिजात हरवून जाव...
असच वाटल होत रामटेकवरून  हे विहंगम दृश्य पहाताना.....